Rimska provincija Gornja Mezija (današnji središnji i istočni deo Srbije – znači i  krajevi oko Smedereva) pominje se u pisanjima starih istoričara kao kraj sa visokom stopom kuge. U doba Rimljana, najstarija poznata bolnica u Smederevskom Podunavlju podignuta je 179. godine nove ere u selu Stojniku na Kosmaju. Pripadala je »drugoj aurelijskoj novoosnovanoj kohorti« i nosila je naziv valetudinarium – zdravište. Kao i druge bolnice, u svom sastavu morala je imati jednog ili više lekara (medici) i bolničara (capsarli).

Od dolaska Srba na Balkan pod vodjstvom arhonta Svevlada u vreme vladavine vizantijskog cara Iraklija (610-641) pa sve do kraja XII veka, u srpskoj medicini vlada pagansko praznoverje puno bajanja, vračanja i misticizma.

U vreme srpske samostalnosti ime Smedereva prvi put se pominje u ravaničkoj povelji kneza Lazara iz 1381. godine. U vreme srpske samostalnosti lečilo se po manastirskim bolnicama1.

Pretpostavlja se da je tada Smederevo kao prestonica Srbije (1428 – 1459) bilo oaza zdravstvene kulture.  Zanimljivo je da je u to vreme uticaj Italije preko jadranskog primorja dospeo i do Smedereva, jer podaci iz 1444. godine govore o postojanju knjiga iz medicine u biblioteci despota Đurđa Brankovića.

Iz jednog arhivskog dokumenta koji se čuva u Firenci vidi se da je za vreme vladavine Despota Đurđa Brankovića u Srbiji boravio lekar Jovan iz Firence.